ของขวัญจากฟากฟ้า

posted on 08 Jun 2009 22:54 by spunkypai

ที่บ้านของฉันกำลังเตรียมตัวต้อนรับสมาชิกใหม่
สิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะมาเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน
สิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่ทำให้คนในบ้านมีเรื่องที่จะพูดคุยกันมากขึ้นกว่าเก่า
สิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่ทำให้บ้านอันอึมครึมของฉันมีสีสันขึ้นกว่าแต่ก่อน
สิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่จะมาสอนให้ฉันรู้จักคำว่า "เสียสละ" อย่างแท้จริง
สิ่งมีชีวิตน้อยๆนี่แหล่ะ เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ ทุกครั้งที่นึกถึง

"ฉันกำลังจะมีน้อง"

น้องตัวน้อยๆ ที่น่ารัก น่าแกล้ง เหมือนของเล่นชิ้นใหม่
น้องตัวน้อยๆ ที่จะมีอายุห่างกับฉันถึง 23 ปี
น้องตัวน้อยๆ ที่คนภายนอกอาจคิดไปว่าเป็นลูกของฉันเอง
น้องตัวน้อยๆ ที่ฉันนั่งนับ นอนนับเวลาที่เขาจะลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลก

โลกที่โสมม เลวทราม
ที่ฉันนี่แหล่ะจะสรรสร้างให้เขาเห็น
ว่ามันก็ยังมีมุมที่สวยงาม และแสนดีเจือปนอยู่ในนั้น
ฉันอยากให้น้องตัวน้อยๆของฉัน ได้หลับตาฟังเสียงลม เสียงนก และเสียงของธรรมชาติ
ให้เขารู้ว่า "นี่แหล่ะ ซิมโฟนีที่ไพเราะที่สุดในจักรวาล"

ฉันจะให้เขาได้เรียนรู้ และเลือกพื้นที่ ที่เขาชอบ ด้วยตัวเขาเอง
และฉันนี่แหล่ะ จะเป็นคนคอยดูอยู่ห่างๆ
และคอยแนะนำว่าโลกนี้ยังมี โลกแห่งวรรณกรรมเล็กๆที่แอบซ่อนอยู่
มันเป็นโลกที่สวยงาม

ฉันกำลังจะน้อง

น้องที่สามารถเป็นเพื่อน  เป็นลูก เป็นของเล่น และเป็นทุกๆอย่างในชีวิตของฉัน
เหมือนว่าจะเห่อน้องนะ แต่ฉันไม่ได้เห่อ
แค่ตื่นเต้นกับการที่จะมีชีวิตใหม่เกิดขึ้นในบ้าน
พึ่งรู้ว่าความรู้สึกมันต่างจากการที่หมาหรือแมวในบ้านเกิดลูก
มันต่างกันจริงๆ มันตื่นเต้นและดีใจ ยังกับว่าตัวฉันเองเป็นคนคลอดน้องเองเสียอีก
อยากเห็นหน้าเด็กน้อยคนนี้เร็วๆเสียจริง
คงจะน่าเกลียดอย่าบอกใครเลย (เขาว่าห้ามชมเด็กว่าน่ารัก เดี๋ยวผีจะเอาไป)


อิอิ ^ ^


ตื่นเต้น ตื่นเต้น ตื่นเต้นจริงๆ

ขอบคุณมากพระเจ้ามากสำหรับของขวัญที่แสนวิเศษชิ้นนี้

บ้านฉันสดใสขึ้นเป็นกองเลย

[บ่น]

posted on 07 Dec 2008 05:06 by spunkypai

ฉันก็แค่เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่แสดงออกไม่ค่อยเก่ง ไม่ชอบเสแสร้งแกล้งทำว่าเป็นคนดี เหี้ยก็บอกว่าเหี้ย ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ที่สำคัณ "ฉันซื่อสัตย์กับหัวใจของฉันเอง" ฉัยผิดหรือที่ซื่อตรงต่อหัวใจของตนเอง จนมองดูเหมือนว่าเป็นคนปิดตัว มีโลกส่วนตัวสูง ขอโทษเถอะ คุณคะ ก่อนที่จะตัดสินว่าใครเป็นอย่างไร พวกคุณเคยลองเข้าไปสัมผัสตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้วหรือยัง ที่พวกคุณกล่าวหาว่าเขาปิดกั้นตัวเอง พวกคุณลองคิดสิว่าเขาปิดกั้นตัวเองจริงๆหรือพวกคุณกีดกันเขาออกจากสารระบบของความเป็นเพื่อนมนุษย์ในสายตาของพวกคุณ คนบางคนเหมาะที่จะเข้าไปคุยเล่นหัวร่อต่อกระซิกกันกับคนหมู่มาก แต่คนบางคนก็เหมาะที่จะนั่งดูกลุ่มคนเหล่านั้นเงียบๆและแอบยิ้มที่มุมปาก พวกคุณเคยเข้าใจถึงเรื่องตรงนี้บ้างไหมนะ อาจจะเข้าใจ หรืออาจจะไม่ ฉันไม่สามารถคาดเดาจิตใจของใครได้ ความผิดทั้งหมดมันอาจจะเป็นเพราะฉันเองก็ได้ ใช่! คงเป็นเพราะฉันอยู่ผิดที่ผิดทางจริงๆแหล่ะ

 

ติสท์แตก

เขาว่าฉันติสท์แตก

ใครๆว่าฉันติสท์แตก

พวกเขาตัดสินฉัน

ติสท์แตก

ฉันว่าฉันติสท์ไม่แตก

มีบ้างบางคราวที่ติสท์แตก

นั่นมันก็บางเวลา

ติสท์แตก

พวกนั้นว่าฉันติสท์แตก

รวมๆกันว่าฉันติสท์แตก

สุดท้าย....พลังมวลชนย่อมชนะ

แพนด้าเพศเมีย

posted on 01 Oct 2008 12:34 by spunkypai
1.
จะหมดเทอมหนึ่งแล้ว ใกล้จะเป็นปี3ตอนปลายแล้ว
ใกล้จะจบแล้ว............ใกล้จะแก่แล้ว
 
2.
ช่วงนี้เป็นช่วงสอบและส่งงานFinalที่โหดร้ายยิ่งกว่ากษัตริย์แห่งแคว้นฮิปไทป์
ไม่ได้นอนมากี่คืนแล้วนะ จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน
รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ส่องกระจก ตกใจจนแทบจะชีพวาย
นึกว่าหลินฮุ่ยหนีออกมาเที่ยววอมอัพจนหน้าตาทรุดโทรม
อายุอานามก็พึ่งจะ21 แต่หนังหน้านำไปไกลแล้ว ไกลเกินไปแล้ว
เกินกว่าจะกล้าเอ่ยถึงว่าความจริงที่เป็นกับสภาพปัจจุบันของหนังหน้านั้น
แท้จริงแล้ว ผ่านเปลวแดดในฤดูร้อนมาแล้วจริงๆกี่ครั้ง
 
แน่เองที่เขาว่า "แก่แดด แก่ลม"
ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว ซึ่งเลยล่ะ
 
3.
ในเวลานี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฝนตก ไฟดับ หมากัด กล้องตก
หรือข้างห้องทั้ง3ด้านจะเอากันพร้อมกันให้อารมณ์เหมือนดูหนัง...ในเมเจอร์
ก็ยังต้องอดทนต่อไป ทำงานต่อไป อ่านหนังสือต่อไป
แม้หนังตาจะเริ่มดื้อดึง โวยวายดิ้นพล่านประหนึ่งว่าจบอกเราให้รับรู้
ว่ามันต้องการพักผ่อน ฉันก็ยังต้องทนต่อไป
งานต้องเสร็จโดยเร็ว และคุณภาพต้องคงอยู่แม้จะต้องอดนอน
นี่แหล่ะชีวิต ต้องยอมรับความจริงแล้วล่ะ
เพราะฉันเป็น "นักศึกษา มาหา-อะไร" ก็ต้องหาอะไรมาทำอะไร
ให้คนที่ไม่รู้ว่าสอนอะไร ตรวจอะไร และให้คะแนน เพื่อใบอะไรที่ใครๆก็อยากได้
..........เพื่ออะไร?..........แปะฝาบ้านเหรอ........เออว่ะ น่าจะใช่
 
4.
ตอนนี้กายละเอียดของฉันล้มตัวลงนอนบนฟูกสี่เหลี่ยมหนานุ่มห่มผ้าที่แสนอบอุ่นไปแล้ว
แต่กายหยาบยังคงนั่งปั่นรายงานคอมเตียวต่อไป อย่างไม่หยุดหย่อน(แต่หนังตาหย่อน)
ข้าวหมดหม้อแล้ว ขนมหมดแล้ว บุหรี่หมดแล้ว ขีดพลังงานจะหมดแล้ว
ต้องชาร์ตแบตแล้วล่ะ
 
โอ้...โปรดส่งใครมารักฉันที

edit @ 8 Jun 2009 23:04:16 by หนอนน้อยปลาวาฬสีน้ำเงิน